بقلم مها العيسوي
فى بيت الزينى كان جابر واقف فى اوضته بيتكلم فى التليفون ايوا ياباشا كله تمام انى چهزت الرچاله الى هتحفر سكت يسمعلا متخافش انى عامل حساب كل حاچه ومعايا الشيخ الى هيقرا على الارض سكت يسمع تمام ياباشا فى حفظ الله مع السلامه
قفل معاه وبيلف لقه حسيبه وقفه قصاده وبتبصله بغل انت لساتك شغال مع الناس دى بعد كل الى حوصل
راح جابر عقد على السرير ورد ببرود وايه الچديد مانى بجالى سنين شغال معاهم من ايام اخوى ومرته فكراهم
قربت حسيبه منه بعصبيه ومسكته من هدومه اياك تكون فاكر انك اكده بتهددنى لع فوج لحالك ولو مصمم تشتغيل فى الحاچات دى باعد عنى انى وولدى انت سامع
ذقها جابر ووقف قدمها وقرب منها بغل لع مش هبطل شغل ومش هبعد واعلى مافخيلك اركبيه ولو ناويه تجتلينى زى ماجتلتى اخوى ومارته اجتلى
وقفت حسيبه قصاده ببرود انى. مجتلتش حد اخوك ومارته ماتوا لما العربيه اتجلبت بيهم انى ماليش صالح
ضحك جابر بصوته كله مانى خابر انك مالكيش صالح انتى ملاك
وكمل ضحك عليها قربت منه تانى وبصوت كله غل
طب اسمعنى زين ياولد الزينى انى ماليش فى الدينيا غير عمار ولدر واى حد هيفكر يمسه ولو بكلمه هيبجى چزاته عندى الجتل زى خوك يا چابر شغلك العفش ده هيضر ولدى بلاها احسنلك
جابر بصلها وابتسم باستهزاء صدجى انى خۏفت وركبى بتخبيط فى بعض اسمعى انتى يابنت الزينى چابر مابيتهددش ولو كنتى فاكره نفسك ناصحه تبجى غلطانه انى الى بعمل كل حاچه بس سايبك تحسى حالك جويه وبصوت عالى فوووووجى لحالك احسنلك
سابها ونزل وهى واقفه مش فاهمه قصده ايه بس الغل والخۏف زاد جواها ماشى ياچابر ماشى
عند عمار كان نازل رايح لبدر وهو مقرر ان مريم استحاله تبقى غير ليه قابله الشيخ عبد القادر وقفه كيفك ياعمار ياولدى
عمار انى زين ياشيخ
عبد القادر والله ياولدى انت مافيه زيك بعد الى عملته ديه رابنا يباركلك
عمار مش فاهم جصدك ايه وايه الى انى عملته
عبد القادر انك تسيب خطيبتك ميشان تنفز وصية مېت ديه عيند رابنا كابيره جوى ياولدى رابنا يعوضك خير
عمار سهم مين الى جالك الحديد ديه
عبد القادر بدر جال انك لما عرفت وصيه نچاة الله يرحمها فضيت الخطبه ميشان بدر يتجوز مريم واهو الحمد لله نفز الوصيه امبارح
عمار حس فجاه ان الدنيا بتلف بيه يعنى خلاص اتجوزها ومش هيعرف يخدها منه مشى من قدام الشيخ من غير ولا كلمه ورجع البيت تانى وهو بيتوعد للاتنين
