سحر سمره امل نصر 1
ومع قرب انتهاء حفلة الخطوبه المقتصره فقط على الاهل والاقارب وانصراف بعضهم .. عادا العريسان مره اخرى للمندره لتبادل السمر والاحاديث مع شباب ورجال العائله .
اما الفتيات العرائس فتجمعن فى جلسه واحده مع نساء العائله .. فى جو يسوده المرح والاحاديث الوديه ..
“نعيمه “زوجة” سليمان “بغبطه
– والنبى ياام ” رفعت ” .. انا لو كان اتجلى ان اليوم دا هاياجى عمرى ماكنت اصدق .
نفيسه ام العريسان بضحكه
– ومين سمعك يااختى ..دا انا نفسى كنت خايفه لا اموت ولا يجى اليوم ده .. اللى اشوف ولدى الكبير ” رفعت ” عريس فيه !
مروه بسرعه فى الرد
– بعد الشر عليكى ياما .. بلاش كلامك ده وافرحى .. دا انت النهارده جريتى فاتحة الاتنين .. مش واحد فيهم .
وايه على جوز عرايس يحلوا من على حبل المشنقه
قالتها الاخيره بابتسامه واسعه وهى نظراتها مرتكزه على ” سمره ” .. لتزيد من اشتعال الحقد فى قلب ” رضوى ” .. وهى تشعر وكأن المقصوده بهذا الكلام ” سمره ” وحدها .. وهى مجرد تابع .. اما ” سمره ” فكانت تحصى الدقائق لانتهاء السهره وهى تنظر ل” بسيمه ” التى كانت تومئ لها بعيناها لتتبادل معهم الحديث .. الا انها لم تستطع الصمود اكثر من ذلك لتردف بابتسامه مسروقه
– طب ياجماعه عن اذنكم بجى .. اصل تعبانه وعايزه اريح شويه .
– استنى يابت لسه الوجت بدرى
قالتها ” بسيمه ” بشده .. ولكن ” نعيمه ” لحقتها بموده
– سيبيها يا” بسيمه ” .. اسم الله عليها تلاجيها تعبت .. خليها تروح تريح جسمها .. روحى ياحبيبتى بس ياريت فى الاول تبعتيلى حد ينده على واحد من الشباب ” رفعت ” ولا ” قاسم ” .. عشان حد فيهم يوصلنا .
– ما لسه بدرى !!
خرجت من فم الاثنتان ” بسيمه ” و” نعيمه” لتردف المرأه
– بدرى من عمركم .. روحى ياحبيبتى زى ماجولتلك .
– ما تستنى ياخالتى شويه .. انتى صاحبة بيت .
قالتها” سمره” بموده وصدق .. لتزيد من فرحة الاخرى هى وابنتها التى اردفت بابتسامه واسعه
– تسلمى يا ” سمره ” ياقمر انتى .. احنا ان كان علينا مش عايزين نمشى .. بس انتى عارفه ابويا .. حماكى عن جريب ان شاء الله .. لازم ياخد الدوا بتاعه فى وجته .
اومأت ” سمره ” براسها بتفهم
– ااه .. ماشى حاضر .. ثوانى هاشوف عيل ينده على واحد منهم فى المندره .
قالتها وذهبت امام نظراتهم الفرحه .
